• Pastoralia 137: In verwachtingsvol vertrouwen vooruit met Jezus.

    Pastoralia 137: In verwachtingsvol vertrouwen vooruit met Jezus.

23 januari 2022

Wat is uw verwachting voor de toekomst? Ziet u het somber in? En waar ligt dat dan aan? Als je allerlei opiniepeilingen leest dan zijn mensen somber over de toekomst. De één geeft de Coronacrisis als reden, de ander de klimaatcrisis. Weer anderen zien dat het voor hun kinderen moeilijk gaat worden, door de woningmarkt en door de klimaatcrisis. Vroeger wilde men dat de kinderen het beter zouden krijgen dan zijzelf, maar nu lijkt het erop dat de ouders van nu het beter zullen hebben dan hun kinderen. Hoe moet je daar nu mee omgaan? Zegt de Bijbel er iets over en wat kunnen we daarvan leren?

Bijbeltekst: Psalm 121

Verwachting

De Bijbeltekst, deze Psalm is een Pelgrimslied, staat er boven. De Israëlieten zongen dit lied wanneer ze op weg waren naar Jeruzalem, naar de Tempel. Meestal op de grote Joodse feestdagen, zoals Pesach. Ze hadden allerlei verwachtingen van wat ze daar zouden beleven en wie ze daar zouden ontmoeten in de stad van God. In Psalm 122 proef je daar iets van. “Verheugd was ik toen ik hoorde: ‘Wij gaan naar het huis van de Heer”, vers 1. Ze gaan naar de stad Sion, daar waar het huis van de Heer staat, waar kan je nog beter zijn dan daar? Psalm 84 jubelt en getuigd daarvan; “Beter één dag in Uw voorhoven dan duizend dagen daarbuiten, beter op de drempel van Gods huis dan wonen in de tenten der goddelozen”, vers 11. Ja, dat wat ze verwachten daar smachten ze naar met heel hun wezen. “Van verlangen smacht mijn ziel naar de voorhoven van de Heer. Mijn hart en mijn lijf roepen om de levende God”, Psalm 84 : 3. Dat is waar ze naar verlangen, dat is wat ze verwachten, ze zullen in het huis van de Heer, in Zijn voorhof mogen zijn. Wat een feest! Hoe zit dat met ons? We kunnen al twee jaar, bijna, geregeld hele perioden niet naar de kerk. In de lockdowns helemaal niet, maar daar buiten ook in beperkte mate. Verlangen wij ook zo sterk ernaar om in Gods huis te mogen zijn, in onze Voorhof? En dan gaat het niet om het kerkgebouw. Maar het gaat om de gemeenschap van Gods huisgezin, Zijn kinderen, de gemeente. Om samen met elkaar Hem te loven en te prijzen. Zijn Naam te zegenen en te aanbidden. En om naar Zijn blijde boodschap te horen. O zeker, wij ervaren het als een zegen dat we moderne communicatie middelen hebben en zo toch de dienst kunnen meemaken. Waar zouden we geweest zij als dit dertig jaar geleden was opgetreden? Maar toch, het luisteren naar een CD met mooie muziek is toch echt een heel andere beleving dan zelf bij het concert aanwezig zijn. Of een mooie natuurfilm kijken is toch echt een andere beleving dan zelf in die mooie natuur rondlopen. Zo gaat het ook met de kerkdienst, er zelf zijn en meedoen is een andere beleving dan het meemaken via een scherm. Ook de Pelgrims kennen hun zorgen. Onze Bijbeltekst getuigd daarvan. Want op weg naar Jeruzalem, moeten ze over een bergrug. En daar is het niet altijd pluis. Struikrovers belagen de Pelgrims en er huizen ook wilde dieren. In die tijd kwamen er nog leeuwen en beren voor in Israël. En zij, Pelgrims, waren weerloos, alleen als ze in grote groepen optrokken hadden ze voordeel van de bescherming van het getal. Maar ook dat gaf niet altijd garanties. Vandaar dat men met enige angstige verwachtingen naar de bergen keek. “Ik sla mijn ogen op naar de bergen, van waar komt mijn hulp?”, vers 1. Zo kunnen wij ook naar de toekomst kijken. We zien bergen problemen. En die bergen worden steeds hoger naarmate wij die problemen voor ons uit schuiven. Dan kan de moed ons in de schoenen zinken. Komen we hier ooit nog goed uit? Wie of wat kan ons nog helpen? Zo kan je dit nieuwe jaar met angst en beven binnen gaan en gebukt onder lasten dit jaar je levensweg gaan. Maar kan het ook anders?

Vertrouwen

De angstige vraag van de Pelgrim wordt meteen door henzelf beantwoord. “Mijn hulp is van de Heer, die hemel en aarde gemaakt heeft”, vers 2. Zij zijn er van overtuigd en zij vertrouwen er op, dat de Heer hen te hulp komt. Hij zal hen veilig door deze bergen heen leiden. Of het nu dag is of nacht. Hij slaapt niet. Daarom kunnen zij wel slapen. En geloof me dat was niet makkelijk. Ze verbleven in de buitenlucht. Overdag kon je nog zien waar het gevaar vandaan kwam en kon je het zonodig ontwijken. Maar ’s nachts, dan was het aarde donker. Dan slopen de wilde dieren om het kamp, dan waren rovers op hun best. Maar ze weten; “Nee, Hij sluimert niet, Hij slaapt niet, de Wachter van Israël”, vers 4. En daar vertrouwen ze op, daar is deze Psalm helemaal van doortrokken. ‘Is dat niet een beetje de moed van de wanhoop, praten ze zichzelf geen moed in’? Een goede vraag. Ik had een stief overgrootvader die bang was om in het donker te fietsen. Daarom zong hij de hele weg naar huis opbeurende psalmen, die hem moed gaven. Een favoriete was Psalm 68 : 1. Maar toch geloof ik niet dat dit in deze Psalm, onze Bijbeltekst, het geval was. Het volk van God kende zijn God. Ze wisten dat Hij hen kon helpen. Zo hoorden ze ook regelmatig dat Hij hen had uitgeleid uit Egypte, met een sterke hand en opgeheven arm, Deuteronomium 4 : 34. Ze wisten dus wat ze van Hem verwachten konden en ze vertrouwden op Zijn woord. Dat heet geloof. Ook wij kunnen in allerlei situaties geraken waarin we ons beknelt voelen tussen problemen en moeilijkheden. Zoeken we dan onze hulp bij de Heer? O zeker, elke zondag in de erediensten beginnen we de dienst met het votum uit deze Psalm; “Onze hulp is van de Heer, die hemel en aarde gemaakt heeft”. Maar leven we daar ook naar? Wat verwachten wij nog van God? Stellen wij ons vertrouwen op Hem, of op het coronavaccin of op het klimaatakkoord? Begrijp mij niet verkeerd, zowel het vaccin, als het Klimaatakkoord zijn van vitaal belang, maar het kan ons uiteindelijk niet redden. Dat kan alleen God de Heer. Hij die de hemel en aarde gemaakt heeft. Dat staat er niet voor niets bij. Dat is maar niet een bijzinnetje, maar het geeft aan wie Hij is. Hij is de almachtige schepper, die alles heeft gemaakt. Deze aarde heeft Hij in Zijn hand. Hij geeft de kennis en de wetenschap waardoor de medici een vaccin tegen Covid 19 konden maken. Daar mogen we dan ook dankbaar gebruik van maken. Maar let wel, Hij is Heer en Koning van deze wereld. Wanneer we weten wie Hij is dan weten we ook dat we volledig op Hem kunnen en mogen vertrouwen.

Vooruit

Wetend wat we kunnen verwachten, God is almachtig, alwetend en alomtegenwoordig, Hij heeft de hele wereld in Zijn hand en Hij heeft ons leven in Zijn hand. En wetend dat we op Hem kunnen vertrouwen, Hij doet wat Hij beloofd, kunnen we het verder allemaal aan Hem overlaten. ‘Maar als er nu toch allemaal problemen in mijn leven optreden, als er toch van alles mis gaat’? Je moet niet naar de omstandigheden kijken. Wanneer de Pelgrims dat hadden gedaan, dan hadden ze geen stap verder gezet en waren omgekeerd. Dan hadden ze Jeruzalem nooit bereikt. Maar ze keken niet naar de omstandigheden, ze keken omhoog, naar Hem die uitkomst kan geven. Wanneer wij, de moderne Pelgrims, op weg naar het Nieuw Jeruzalem, de Stad van God willen bereiken moeten we ons oog op Christus gericht houden. Hij is onze Redder en Heer. En alle kinderen van God, zij die God liefhebben mogen dit weten zegt Paulus; “En wij weten dat voor wie God liefhebben, voor wie volgens Zijn voornemen geroepen zijn, alles bijdraagt aan het goede”, Romeinen 8 : 28. Wat er ook gebeurd, wij kunnen vooruit. Met Christus is het altijd Semper Avanti, altijd vooruit. Met en in Jezus Christus hebben wij toekomst, of er nu Covid 19 heerst of niet en wat er ook met het klimaat gebeurd. Ook in dit nieuwe jaar kunnen we vooruit in vertrouwen, het verwachtend van God. Laten we dan op weg gaan.
F.L.

Ps: Dit is de laatste editie van de rubriek Pastoralia. De volgende editie zal verschijnen onder de rubrieksnaam; De Wandelaar.

 


Bijbeltekst van de dag